ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٧٧

ترجمه

در دهر يكى روز بُدى بهره خدا را * آن روز شدى بنده‌گيش منظره‌آرا

وان واقعهء كرببلا بود كه در دهر * تاريخجه شد دفتر تكوين و قضا را

جانبازى حق يافت در آن روز تحقّق * مصداق به خود ديد صفا اهل صفا را

هفتاد و دو سَرباز مجهّز بفدائى * عبّاس برافراشت در آن دفعه لِوا را

عبّاس چه عبّاس كجا وصف توان كرد * اخلاص فداكارى آن مرد هُدا را

در دهر حسين بود يكى كرببلا يك * عبّاس يكى واقعهء كرببلا را

لب‌تشنه به دريا شد و لب‌تشنه برون شد * بين شرط جوانمردى و بين شرط وفا را

بيدست شد و هيچ غم دست نميخورد * غم داشت كه بر مشك زنند تير بلا را

از بهر يكى مشك دو دستش ببها رفت * بين همّت عالى و ببين حدّ بها را

يكدهر ببايد كه چو عبّاس بزايد * كو آنكه سر آيد بسزاوار ثنا را

يا نفس من بعد الحسين هونى * فبعده لا كنت ان تكونى

هذا الحسين شارب المنون * و تشربين بارد المعين

هيهات ما هذا فعال دينى * و لا فعال صادق اليقين

اى نفس گر خواهى تو زندگانى * بعد از حُسين در جهان نمانى

خواهى تو اين آب روان بنوشى * چشم از حُسين و آل او بپوشى

او شربت مرگ از عطش كند نوش * نوشى تو آب از وى كنى فراموش