ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٧٣

اذن خواستن قاسم بن حسن ( ع ) از آن شاه مؤتمن

ديد چه اكبر تن او چاك‌چاك * قامتش افتاده ز زين روى خاك

فرق وى از تيغ جفا شق شده * تارك او چون مَهِ منشق شده

خواست ببوسد رُخ نيكوى او * غرقه به خون ديد همه رُوى او

خون بزدودى ز دو چشمان او * پاك نمود از لب و دندان او

پس سَرِ او بر سَرِ زانو نهاد * رُخ برُخ و لب بلب او نهاد

مِهر ابوّت بدلش زد به جوش * خواست كند آتش دل را خموش

گاه ببوسيد ز جان روى او * گاه ز شفقت لب نيكوى او

گفت كه راحت شدى از هر مِحَن * ليك بماندم من و يكمشت زن

شه بسَر كشته اكبر نشست * شيشهء صبر دل زينب شكست

پس ز حَرَم جانب ميدان دويد * سينه‌زنان ناله ز دل ميكشيد

آه كه اى نور دو چشمان من * قوّت دل راحتى جان من

رفتى و من را بغم انداختى * هستى من در عدم انداختى

شاه كه از حالت خود رفته بود * نالهء زينب چو شنيدن نمود

غيرت ناموس نمودش پريش * بار دگر حالتش آمد بخويش

نعش پسر را ز بغل بر گرفت * رفت و سر راه به خواهر گرفت

سوى حَرَم خواهر غمديده بُرو * نعش پسر با بجوانان سپرد

گفت جوانان بَنى هاشمى * هان كه رسيد است گه همدمى

قوّت و نيروى من از من پَريد * نعش على را بخيام آوريد

ثمّ خرج القاسم ابن الحسن بن علىّ بن ابى طالب عليه السّلام و امّه امّ ولد و هو