ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٦٧

رجز شهزاده علىّ اكبر هنگام مبارزه و ترجمهء ان

گر از اين دعوت پشيمان گشته‌ايد * عهد را با او اگر بشكسته‌ايد

واگذاريدش كه تا زين كو رَوَد * هر كجا خوش باشدش آنسو رَوَد

در گذشتم ليك اين آب روان * كُو مُباح استى بأنس و وحشيان

وحش و طير و مرغ و ماهى زو خورند * گبر و ترسا و يهودى زو بَرَند

از چه بر آل پيبمبر بَسته‌ايد * قلب احمد زين سَبَب بشكسته‌ايد

گر كه اطفالش به بينيد از عطش * آن يكى مُرده است و ان يك كرده غش

كس جوابش را ندادى زان لئام * تيربارانش نمودندى تمام

شاه فرمودش كه اى حرّ در گذر * وعظ ننمايد بر اين مردم اثَر

حُر بخرگاه ولايت بازگشت * در ركاب شه بُدى تا كشته گشت

اوّل روان بمعركه از آل مصطفى * شهزاده گشت اكبر سلطان كربلا

تا بر جهانيان همه اين راز فاش كرد * ما بهر ملك و جاه نداريم اين نبرد

ما را جهاد دين نبىّ كرده جنگجو * جُز مرگ نيست در دل ما هيچ آرزو

ما طالب حَياة نباشيم و تن‌پرست * احياء شرع نهضت ما را مقدّر است

پس رُوى در جهاد عدو كرد شيروار * از هر طرف بكشت ز شجعان نامدار

انا علىّ بن الحسين بن علىّ * نحن و بيت اللّه اولى بالنّبىّ

تاللّه لا يحكم فينا بن الدّعىّ * اضرب بالسّيف‌احامى عن ابى

ضرب غلام هاشمىّ علوىّ