ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٦٦

مبارزه خواستن حُرّ از سيّد الشّهداء ( ع ) و بميدان امدن و موعظه كردن حرّ ان سپاه را

من همانم رَه به تو بگرفته‌ام * قلب اولاد ترا بشكسته‌ام

نادمم اكنون اگر باشد قبول * دِه بشارت شاه فرمود اى خجول

سر بر آر اين در در نوميد نيست * هرچه باشد جرُم تو بخشيدنى است

مبارزه خواستن حُرّ از سيّد الشّهداء ( ع ) و بميدان امدن و موعظه كردن حرّ ان سپاه را

مبارزه خواستن حُرّ از سيّد الشّهداء ( ع ) و بميدان امدن و موعظه كردن حرّ ان سپاه را

توبهء حُرّ چون قبول شاه شد * باز حُرّ را ميل قربانگاه شد

شاه فرمودش فرود آى از فرس * گفت من دارم تمنّا و هوس

در ركاب حضرتت گردم شهيد * شاه فرمودش كه اى حرّ رشيد

چُون تو بر ما ميهمان نورسى * نيك نبود در بلا از ما رسى

گفت شاها گر كه هستم ميهمان * هم تو هستى ميهمان بر كوفيان

شاه فرمودش دمى كن راحتى * زان سپس در راى صاحب رخصتى

گفت خواهم همچنان در ابتدا * بودم اوّل كس كه بنمودم جفا

باشم اوّل كشتهء تير و سنان * در ركابت اى امام انس و جان

باز ابا فرمود شه از اين سئوال * گفت پس اذنم دِه از بهر قتال

شاه فرمودش كه دارى اختيار * پس عنان برتافت سوى كارزار

شاد و خُرَم زانكه از سجّينيان * گشته بيرون در صف علّينيان

از شعف بر خود نه استقرار داشت * خود نميديد و خدا ديدار داشت

رُو بلشكر كرد با صوت بلند * بيحيا مردم كجا باشد پسند

بندهء خاص خدا مهمان كنيد * بهر او تير و سنان ارزان كنيد

دعوتش كرديد تا باشد امام * جمع گشتيد از پى قتلش تمام