ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٦٢

ابياتيكه حضرت سيّد الشّهداء ( ع ) در شب عاشورا انشاد فرمود و ترجمهء ان

گفت اى اصحاب و اى ياران من * هَر كه را نبود گذشت جان و تَن

در هواى مُلك دنيا آمده * پس همى داند كه بى جا آمده

ما صفا داريم و از اهل صَفا * مَكر بر اهل صفا نبود رَوا

هركه فردا باشد اندر اينزمين * كشته گردد در ره دين مُبين

باز گردد هركه را اندر سر است * حُب جان ما را هواى ديگر است

تا كه تاريك است و شب اندر ميان * زود برگرديد رُو بَر خانمان

هركه جانش قابل قُربان نبود * رفت چون توفيقش از رحمان نبود

لطف حق شايستهء ناپاك نيست * سيل فيضش قابل هَر خاك نيست

هر وجودى قابل الطاف نيست * لطف بر ناقابل از انصاف نيست

يا دهر افّ لك من خليل * كم لك بالأشراق و الاصيل

من طالب و صاحب قتيل * و الدّهر لا يقنع بالبديل

و كلّ حىّ سالك سبيلى * ما اقرب الوعد من الرّحيل

و منتهى الأمر الى الجليل

افّ بر تو باد اى رُوزگار غَدّار * هستى تو با ياران خويش خونخوار

با هر كه دوست گشتى اى جفا كيش * خونش بريختى چو خصم بد كيش

در صُبح و شام از دوستان كه دارى * هر روز چندين تن كُشى بخوارى

نى قانعى بيار و نى كشى دست * از كشتن ياران و شيمهء پَست