ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٦٠

( تقرير لوازم مقال با توضيح و بيان حال )

گفت ايگروه گرچه شما در وفا سَريد * از هر صحابه مينگرم باوفاتَريد

امّا براى ما بجز اين شب اميد نيست * جز من كسى مُراد سپاه پليد نيست

شب تار و خفته دشمن و صحرا بَسى دراز * هر كس بكُوى خويش رود كوفه يا حجاز

امّا وصيّتى است بهر فرد رفتنى * از آل من بهمره خود هم بَرَد تَنى

( متفرّق شدن اصحاب از دور انجناب و ماندن اندكى از اخباب )

( متفرّق شدن اصحاب از دور انجناب و ماندن اندكى از اخباب )

دانسته شد كه جاه نه مقصود شاه بود * رفت آنكه مقصد و هدفش مُلك و جاه بود

رفت آنكه شاه را بدل از بهر جاه خواست * ما نداند كى كه نميخواست شاه خواست

آن هم كه رفت رفت و وصيّت نكول كرد * امداد بر اسيرى آل رسُول كرد

( تقرير لوازم مقال با توضيح و بيان حال )

( تقرير لوازم مقال با توضيح و بيان حال )

فرخنده مجلسى كه بپادشاه دين نمود * زيبنده نطق شَه كه در آنسرزمين نمود

يعنى رساند بر همه خلق جهانيان * مقصود ما نه كوفه و نى جنگ با كسان

ما از پى رضاى خدا ميرونم و بس * سازيم پاك راه خدا را ز خاك و خَس

منظور ما نه سلطنت و فخر بر شهى است * كاين فخر بر شهى بر ما عين ابلهى است

ما را نه بهر عرصهء خاك آفريده‌اند * سُلطان عالم دگرى برگزيده‌اند

اين سلطنت گدائى دربار ماستى * اقليم مُلك ما حَرَم كبرياستى

اين خاك را چه قابل اجلال ما بود * ما را جلال در صفحات دَنى بود

آنان كه اين حطام جهانرا نظر كنند * كى ميتوان بهمره ما اين سفر كنند

ما را سَفَر ز مركز خاك است بر سماك * امّا به خون قلب و بدنهاى چاك‌چاك

ما را بكوى خويش بافطار خوانده حقّ * لب تشنه و گرسنه ببايد در اين سَبَق