ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٥٦

ورود انحضرت بكربلا و طلب كردن جوانان و نظر كردن بر رخ ايشان

بدشت ماريه منزل نمودند * حَريم مصطفى محمل گشودند

به پا كردند پس خرگاه عزّت * بغّرت هشت رُوزى بس غنودند

چو شد روز نهم مقتول گشتند * تو گوئى كاندر آن صحرا نبودند

پس آن خرگاه شد تاراج دشمن * بغارت هر اثاثى را ربودند

بناگه شعله زد آتش ز خرگاه * كه طفلان صبر را از خود زدُودند

بصحرا دربدر گشتند يكسر * همه بيچاره و آواره بودند

بدشت كربلا منزل نمودند * بصحراى بلا محمل گشودند

در آن وادى دُور از آب و اشجار * زدندى خيمهء سلطان ابرار

ز خاك كربلا بگرفت و بُو كرد * بگريه رُو بأصحاب نكو كرد

كه اى اصحاب نام اين زمين چيست * بگفتند كربلا پس شاه بگريست

بفرمود اين زمين منزلگه ماست * فُرود آئيد اين آخِر ره ماست

مُرخَص كرد شَه آن ساربانان * كه اينجا شد سَفِر ما را بپايان

شد اندر خيمه دل بَر امر رَبّ كرد * جوانان بَنى هاشم طلب كرد

بگردش جمع گشتندى دُوباره * چو گِرد ماه جمعى از ستاره

بر آن اقمار يكساعت نظر كرد * به اشك حسرت و غم ديده تر كرد

گهى بر صُورت اكبر نگاهى * گهى بر قاسم و ميراند آهى

گهى بر رُوى عبّاس نظر داشت * بر آن دست بلندش ديده تر داشت