ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٥٤

درخواست حضرت زينب ( س ) از برادر كوچ كردن از كربلا را و جواب انحضرت ( س )

در آن وادى چون زينب كرد منزل * همه غمهاى عالم يافت در دل

بحيرت شد كه سَرِّ اين غم از چيست * نميداند كه در صحراى غم زيست

روان شد سُوى شه با ديدهء تر * كه جُويد سَرّ اين غم از برادر

بگفت از چيست اين صحرا غم‌انگيز * دلم از همّ و غم گرديده لبريز

بجان من برادر زود بَرگو * كه بنمايند ياران كوُچ از اين كوُ

بگفت ايخواهر مَحزون دل من * بود اين منزل آخر منزل من

همين واديست كاخر مسكن ماست * در اينجا قتلگاه و مدفن ماست

برو خواهَر كه مقسومت بلا شد * نصيبت وادى كرببلا شد

اين چه زمينى است غم‌انگيز هست * كربَبلا وادى غم‌خيز هست

اين چه زمينى است دلم پرُ ز غم * گشته از آن دم نهادى قدم

جان برادر مكن اينجا مقام * زود بگو تا بكنند اين خيام

شاخ بفرمود كه اى خواهرم * نيست جُز اين بارگه ديگرم

كربَبلا منزل پايان بود * مَدفن ما با همه ياران بود

نيست ترا چاره به غير از رضا * صبر كنى تن بدهى بر قضا

صبر كن اى خواهر غم‌پَرورم * گرچه ببينى بسر نى سَرَم

مُوى مكن لطمه بصُورت مزن * گرچه ببينى بدنم بىكفن

صبر نما گرچه بروز جهاد * چشم تو بر كشتهء اكبر فتاد

صبر نما صبر براى خدا * دست عَلَمدار چو بينى جُدا