ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٥٣

ايضا جواب گفتن انحضرت از خواهر و امر بصبر نمودن

از تن عبّاس فتد هر دو دست * وام يد حقّ يد سَقّاى ماست

اين سَرَم اينجا شود از تن جدا * پاره همه پيكر و اعضاى ماست

گو كه ز قتلم بشود خَصم شاد * كشته شدن عين تمنّاى ماست

گر بأسيرى ببرد خواهرم * خزِى نه بر ماست بر اعداى ماست

تا بأبد بَهر حُسين اى جواد * بر رُخ ما لؤلؤ لالاى ماست

چون فُرود آمد بدشت كربلا * زد بهمراهان و بر خويشان صَلا

كاى رفيقان اين زمين گر كربلاست * پس در اينجا مدفن بدان ماست

هست اين امر از رسُل و از خدا * كه شوم در اين زمين من سَر جُدا

صبر كن ايخواهر و غمگين مباش * صيحه مزن ناله مكن دلخراش

مرگ برا يهمه ارزانى است * اهل سَماوات و زمين فانى است

رفت به از من پدرم مرتضى * ما در و جَدّ و حَسَن مجتبى

صبر فَرا گير در اين ابتلا * حِلم تو شيطان نبرد در بلا

نوبت من آمده ايدل غمين * قتلگه من بود اين سَرزمين

آنچه ببينى ز بلاى عظيم * صَبر ترا بايد و قلب سَليم

يعنى اگر بنگرى بَر نَى سَرَم * يا كه در آغشته به خون پيكرم

يا نگرى دشمن ديرينه‌ام * شمر نشسته به روى سينه‌ام

لطمه نبايد كه به صورت زنى * صيحه نبايد كه ز حسرت زَنى