ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٤٨

مما نعت ابن عبّاس انحضرت را از حركت

حَرَم را ترك بهر امر دين گفت * بأمر حَق وداع آخرين گفت

ز مكّه سوى مقتل بَست احرام * همى لَبَّيك‌گويان ميزدى گام

نه تنها هيفده تن نوجوان بود * بهمره بانوان و كودكان بود

شتابان سُوى قربانگاه موعود * همى رفتى كه قربانى كند زود

هواى حقَ چنانش بود در سر * كه از غير خدا بگذشت يكسر

هر آنكس ديد ميگفتش حذر كن * به خود رحمى و ترك اين سَفَر كن

كه آخر اندرين ره كشته گردى * ميان خاك و خون آغشته گردى

به پيش ديده‌ات سازند يكسر * جوانان تو را بى دست و بى سر

عيالت را اسير و خوار سازند * غُل اندر گردن بيمار سازند

سَرَت بر نيزه جسمت در بيابان * كندش پايمال سمّ اسبان

جواب ناصحان را گفت با آه * مرا وعديست با اللّه اللّه

بأمر حق بقربانگه شتابم * چو او خواهد ز امرش سر نتابم

رضايم در رهش بيسر شوم من * همى بى اكبر و اصغر شوم من

گر او خواهد اسيرى بر عيالم * نباشد بر رضاى حق ملالم

فداى حقّ سر من پيكر من * نثارش اكبر من اصغر من

مما نعت ابن عبّاس انحضرت را از حركت

مما نعت ابن عبّاس انحضرت را از حركت

چو آل اللّه در محمل نشستند * ز مكّه سوى كوفه بار بَستند

در آندم ابن عبّاسى بر آشفت * ز راه خيرخواهى با حسين گفت

اگر خود طالبستى بذل جانرا * چرا با خود بَرى اين بانوان را

تو گر خود بهر كشتن رهسپارى * روا نبود زنان همسراه دارى

چو زينب از وى اين گفتار بشنيد * ز محمل سر بُرون آورد و ناليد

بگفت اى پور عباس اين سخن چيست * مرا هرگز جُدائى از حُسين نيست