ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٤٧

خروج انحضرت از مكّه روز ترويه و جوابش از تحذيرها

نه يكتن شد مر او را ياور و پشت * نه كس گفتى چرا ميبايدش كشت

مگر هر كس غريب و بيگناهست * سزايش كشتن و زجرش روا هست

به بام قصر بُردندش بخوارى * بُريدندى سرش با آه و زارى

به زير تيغ جَلّا و جفا كيش * به ياد حَق لَبَش تر بود و دل ريش

پس از بالا سرش بر خاك افكند * خروش اندر دل افلاك افكند

تن او را بيفكندى پس از سر * سر و تن هر دو اندر خون شناور

پس آنگه عدّه‌اى رَجّالهء پَست * بپاى او و هانى ريسمان بَست

ميان كوچها بر روى خاشاك * بخوارى ميكشيدنداند و تن پاك

جواد از عهد مردم بر حذر باش * كه چون مسلم سپارندت به او باش

بروز هفت ذيحج شاه ابرار * صلاى عام زد بر يار و اغيار

كه فردا عازمم من صُبحگاهى * كنم نهضت بسوى وعده‌گاهى

زمين كربلايم وعده‌گاهست * چنين عَهد الَستم با آله است

زمين كربلا شد مدفن من * در آنجا ؟ ؟ ؟ سَر از تن من

خورند از خون من گرگان خونخوار * كنندم پاره تن با جُمله انصار

هر آنكس چون من از جان بيدريغ است * به راه حق مهيّا بهر تيغ است

رَوان گردد كه فَردا من روانم * بهمراه عيال و كودكانم

هر آنكس را كه بذل جان گران نيست * بما مُلحق شود كانجا امان نيست

هر آنكس در ره حقّ جان توان داد * بما همره شود تا كوى ميعاد

كه ما بر ترك جان و سر روانيم * بقرنگاه حقّ يكسر رَوانيم

بروز ترويه سبّط پيمبر * برون شد از حَرَم با ديده تر