ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٤٤

رباعى

گر غير حقّ شود سَبَب مهر و اتفاق * آخر همان سَبَب بشود مايهء نفاق

دارد چون فصل و وصل و كم و بيش و جزر و مدّ * ناچار سُست گردد و گردد طريق سَدّ

هر دوستى كه منشأ او بس خدا بود * اندر تزايد است چه حق را بَقا بود

يا رب مگر كه يكطرف از حق شود بُرون * كانجا نه دوستى بود ولى شود فُزون

بنگر بهمرهان حُسين انكه بَهر جاه * همراهيش نمود برفتى به نيمه راه

وانكس كه از براى خدا رفت همرهش * با او بماند يكسره جان داد در رهش

بنگر سپس به آل زياد و بَنى الحَكَم * با ياوران خويش چه كردند از ستم

سفيانيان ببين و به عبّاسيان نگر * يك دوستى نبود در اين قوم مستقرّ

يك روز گر يكى بنشاندند بر سَرير * روز دگر بدار بُدى يا بُغل اسير

يارانشان نگر كه چون از بَهر حق نبود * ناچار دوستى همه بر يك نسق نبود

جانم فداى حقّ و همه دوستان حق * كاين دوستى است باقيه تا آخرين رمق

بين مُسلم بن عوسجه در حال نزع خويش * بودش اشاره سُوى حسين با دل پريش

قربان آنگروه كه با دست و جان و سر * گشتند از صفا بره دوست رهپر

بر سينه سنگ و تير خريدند بىدريغ * شد پاره‌پاره پيكرشان از سنان و تيغ

سَرها به روى نيزه و تنها به روى خاك * ناليد بر مصيبتشان سمكه تا سماك

آرى جواد هر كه خدا را نظر كند * در دوستى جز او همه از سَر بدر كند

محبت گر كه بهر حق نباشد * پس از چندى دگر از هم بپاشد

گر نباشد دوستى بَهر خدا * عاقبت گردد دو يار از هم جُدا

دوستى كاز بهر حق نارى بدست * عاقبت در دوستى آيد شكست