ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٤٣

( ترجمه )

اندر آن صحرا شوى مقتول كين * خونها ريزند از ما بر زمين

ريشها رنگين كند خون رُؤُس * همچون رنگ جامه‌هاى نوعروس

گرچه رأى العين بود ديدنم * ليك در هر علم مفتاحش منم

خيش را بنما مهيّاى قدر * كه مصيباتى ترا آيد بسر

قابل رَدّ نيست كز روز الَست * با تو عهد اين بلا را حق ببَست

صبر ميبايد كنى در اين بلا * تا كه خونخواهى كند از ما خدا

زنده باد قائم ما تا نشور * صولتش پاينده بادا در ظهور

او بود خونخواه من خونخواه تو * ميكشد نسل همه بدخواه تو

بهر هر خونى كه از ما رفته شد * بر يدش بينم هزاران كشته شد

هيچ در كشتن قصورى ناورد * هيچ عذرى بهر ظالم ننگرد

اى حُسين جان از شهادت غم مدار * از فراق نفس بر خود همّ مَدار

زانكه دنيا روُى دارد بر خراب * هركه آيد بار بندد با شتاب

رو بپرس از خانه‌ها و از قصور * گو چه شد اهلت همى گويد بگور

گو چه شد آن بانيانت در جواب * گويدت بُردند سر زير تراب

اى حُسين من دين حقّ كاملم * حقّ در آياتش نموده منزلم

هيچ شكى نيست بهر مؤمنين * كه منم دين و مُنّم يعسوب دين

فخر بهر ماست بر اهل وُرى * زانكه بر ما خوانده قرآنش خدا

محكمش باشد نشان فخُر ما * مجملش رُمزيست از حقّ بهر ما

پس تحيّت كن روان بىمنتهى * بر روان پاك جدّت مصطفى

كُو بود اصل همه عزّ و شرف * هم تو و آل تو ايشاه نجف