ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٣٢

بقاى اسلام و تشيّع بشهادت حسين ( ع ) و اسيرى اهلبيت است

كسى نتوان زند بر اصل اونيش * اگرچه لطمه‌ها بر او زند بيش

نشايد اصل او را كرد نابود * كه اصلش حق و از حق گشته موجود

خصوصا آنكه در ياد حسين است * بيادش شيعه اندر شور و شين است

بهر سال و بهر ماه و بهر روز * ز غمّهايش كشنده آه جگر سوز

نگردد ذكر او هرگز فراموش * بود ورد زبان و سفتهء گوش

ميان شيعه تا نام حُسين هست * نشايد اصل خود را بدهد از دست

نگردد محو هرگز نام آن شاه * فرو ننشيند اين افغان و اين آه

حُسين بعد از شهادت مشعل افروخت * وزين مشعل چه درس عبرت آموخت

عدويش خواست سازد نور خاموش * كند اندر جهان نامش فراموش

ولى كى نور حق خاموش گردد * كجا خون خدا ؟ ؟ ؟ گردد

حديث كربلا و كوفه و شام * نگردد كهنه بر تصريف ايّام

ستمهائيكه شد بر آن جگرگوش * نه آنسان بود تا گردد فراموش

اگر بس كشتن آن شاه بودى * بسا ميشد كه كمتر غم فزودى

امامان جمله از كين كشته گشتند * همه در راه اين دين كشته گشتند

ولى ز ايشان نبود اينسان بخوارى * لب عطشان كنار نهر جارى

پس از كشتن سرش بر نيزه‌ها شد * تنش پامال سمّ اسبها شد

جوانانش همه در خون كشيدند * سر و دست از تن ايشان بُريدند

به روى اهل بيتش آب بَستند * چه كودكها كه از جان دست شستند

بجاى آب حلق شيرخواره * در آغوشش ز پيكان گشت پاره

پس از كشتن بجاى احترامش * زدندى آتش از كين در خيامش

بجاى حرمت اهل حريمش بيازردند اطفال يتيمش * يكى رويش كبود از ضرب سيلى

يكى از تازيانه شانه نيلى