ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٨

مرثيه بر سيّد الشّهداء عليه السّلام از وقايع كربلا

خدا زينب كجا بزم يزيد و ابن مرجانه * چسان توهين بر زينب روا از هر لعين باشد

نبودش كوچه و بازار بس كاخر بويرانه * كند مسكن كسى كو را مكان عرش برين باشد

جواد از قصّهء زينب مگو آتش مزن بر دل * نه دلرا طاقت و صبر و تحمّل بيش از اين باشد

كسى نشنيده در دوران بود يكزن تن تنها * پرستارى كند از يك گروهى دختر و زنها

مگر زينب كه هشتاد و چهارش در كفالت بود * حمايت داشت از كعب نى و سيلى دشمنها

همه اين با عنوان عصمت و طفلان بىبابا * چو دُرهاى يتيم اندر رَسَن بازو و گردنها

اسيرى گو و امّا كسى نشنيده در دوران * به بند ريسمانها گلعذارانرا چو سوسنها

الا اى آسمان بر حال زينب سُوگوارى كن * اغيثها عن الأعدآء و احمى و ادفعى عنها

دل زينب ز يگسو بر يتيمان برادر بود * كه در چنگ سوارانى كه غرق خود و جوشنها

ز يكسو بر سرش كاندر سر نى قارى قرآن * ز يكسو بر تنش عريان و نرم از سم توسنها

همه غمها بيكجانب غمى بر روى غم آمد * كه ايشانرا شدى ويرانه‌ها مأوى و مسكنها

جواد از اين الَم كه شرحش گفتنى نبود * نه از زنها توان گفتن نه از سرها نه از تنها

شاهنشهى كه خلق جهان شد براى او * بنگر جهان پَست چه دادى جزاى او

ملك جهان ز بحر و بر از او وجود يافت * بنگر چگونه تنگ بر او شد فضاى او

نى در حجاز جا و نه در عراق داشت * آخر زمين ماريه شد كربلاى او

بيرون شد از مدينه و از مكّه شد برون * با انكه مكّه شد از اصطِفاى او

آب فرات از اوست و همه آبها از اوست * بنگر چسان حَرام شدى ارِتوِاىِ او

سيراب وحش و طير و دواب و درندگان * خشكيده لب همه حرم بىخطاى او

لب تشنه شد شهيد بشمشير و تير و نى * شمر لعين بُريد سرش از قفاى او

اموال او برفت بغارت چو اهل حرب * وانگه زدند آتش كين در سَراى او