ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٤

در مرثيهء ان بزرگوار و عظمت شهادت او در روزگار

گه ببازارها برى و گهى * بزم هر نابكار يعنى چه

فلك جورى كه اندر كربلا كرد * جهان را تا ابد ماتم‌سرا كرد

ستم را آنچنان كردى بيكروز * كه تا دنياست دلها كرده پرسوز

بهر چيزى بود حَدّ نهائى * حدودش طى كند تا منتهائى

فلك آن روز يكسر كرد ظاهر * همه جور و ستم را تا به آخر

فرو نگذاشت چيزى از فنونش * بُرون داد آنچه بودى در كمونش

ز قتل و سلب و حرق و نهب و غارت * ز ضرب‌وشتم و سيلى و اسارت

چه سرهائى كه از تنها بريدند * چه تنهائى بخاك‌وخون كشيدند

چه طفلانى كه در گهوارهء گور * شدند از تشنگى يا تير منحور

ميبردم قرار دل قصّهء نينواى تو * واى اگر كه بشنوم از سر نى نواى تو

قصّهء نينواى تو شور فكنده در جهان * از سَر نى نواى تو كرده به پا لواى تو

وه چه نواى دعوتى از سر نى صلا زدى * كز پى اين ندا شوند از همه سو فداى تو

پرچمت ار به نينوا از ستم عدو فتاد * در همه‌جا به پا بود پرچمى از عزاى تو

گر كه شدى بكربلا كشته غريب و بىمعين * هست كنون شَه و گدا عاشق كربلاى تو

گر كه نداد كس جوابى بنداى غربتت * كوس بَلى بَلى زند عالمى اين نداى تو

چون تو شدى به راه حق كشتهء كين از اين سبب * حق شده طالب دَمَت حق شده خونبهاى تو

گر نبدى جواد تا در ره تو شود فدا * در همه‌جا كنون بود مرثيه‌خوان براى تو