ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٣

شكوه از جور و جفاى روزگار

كه مهمان را كشد با ياورانش * خصوصا شبه پيغمبر جوانش

پس از كشتن كه انيسان چيره گشته * كه تازد اسب كين بر نعش كشته

كه نعشى را فكنده در بيابان * و يا عريان كند آن هم مسلمان

پس از كشتن كه آزارد ز نانش * زند سيلى به روى كودكانش

زند آتش بخرگاه جلالش * كند بىخانمان اهل و عيالش

كه طفلان و زنان داغديده * سوار ناقهء عريان شنيده

كه بشنيده عليل زار و خسته * شتر عريان و دست و پاى بسته

يهودان گرچه كشتندى پيمبر * حريمش را نيازردند ديگر

نكردندى اسير آل رسولان * نگرداندند در شهر و بيابان

بجز اين امّت دور از حق شوم * نكردى اين جفا با هيچ معصوم

شكوه از جور و جفاى روزگار

شكوه از جور و جفاى روزگار

چرخ را كجمدار يعنى چه * اينهمه كينه كار يعنى چه

ظلم بر آل بوتراب چرا * و اينهمه كارزار يعنى چه

ميكشتى تشنه بر لب دريا * شيوهء نابكار يعنى چه

از پى قتل يك تن تنها * سى هزاران سوار يعنى چه

گر بزرگان بجرم كشته شدند * كشتن شيرخوار يعنى چه

كشته را پايمال سم ستور * بعد از آن افتخار يعنى چه

بفكندى تن حسين عريان * بىكفن اين شعار يعنى چه

كندن كهنه پيرهن كه بدان * كرده خود را ستار يعنى چه

سر سبط رسول بر سر نى * همه شهر و ديار يعنى چه

سوختن خرگهى كه سكنى داشت * چند تن داغدار يعنى چه

عزّت مصطفى اسيرى چيست * بر شترها سوار يعنى چه