ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٢

شكوه از جفاى بى منتهاى اهل كوفه

قتل و غارت در محرّم بد حرام * در زمان جاهليّت برتمام

شدمحرَم نام اين مه زان سَبَب * قتل و غارت و بد حرام اندر عرب

ليك در اسلام اين سَدّ را شكست * عدَه‌اى اسلام نام بت‌پرست

قتل و غارت را نمودند ابتدا * بر سليل مصطفى در كربلا

تشنه لب كشتند پور بو تراب * بر رُوى اطفال او بستند آب

آن يكى فرياد ميزد العطش * و آن يك از سوز عطش بنموده غش

ياورانش را شرار كوفيان * جُمله را كشتند از پير و جوان

اكبرش را غرقه در خون ساختند * دست عبَاسش ز تن انداختند

شيرخوارش رابجاى آب و شير * حلق او را پاره كردندى به تير

دست غارت پس بأموالش زدند * خيمه‌هايش را ز كين آتش زدند

بر سَرِ نى نصب كردندى سرش * بر زمين عريان فكندى پيكرش

ايجواد از جور كوفى دم مزن * بيش از اين نيشم از اين ماتم مزن

ز جور كوفيان دارد فلك داد * كه در عالم ندارد اينچنين ياد

برُوى بيگناهان آب بستن * و يا در جنب دريا تشنه كشتن

كه دعوت كرده بهر ميهمانى * سپس منعش كند آب روانى

كه دعوت كرده مهمان را بزارى * سپس او را كشد با زجر و خوارى

كه بهر مشكى از آب روانى * جدا كرد است دست نوجوانى

به حلق شيرخوارى كه زند تير * بجاى جرعهء آبى و يا شير

كه كشته پير مرد قد خميده * و يا طفل و جوان نورسيده

كه ببريده سر طفل يتيمى * بدامان عمو آه از لئيمى