ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٨٨

( خاتمة در اشعاريكه در خصوص زيارت حضرت رضا ( ع ) سروده شده )

ما نه از سَر ما و گرما و عطش داريم باك * نى ز خواب روى خاك

يا اگر مجروح گردد يا كند آماس پا * يا على موسى الرّضا

ما روا داريم بر خود از همَه رنج و لعب * دست نكشيم از طلب

در پى كسب فضيلت تا شوى از ما رضا * يا على موسى الرّضا

هر كه خواهد گنج بايد رنج را مايل شود * تا بدان نايل شود

لطف خاصت كى شود بىرنج حاصل اى شها * يا على موسى الرّضا

اى ولىّ عصر بين ما را كه چون زارىكنان * با سرشك ديدگان

سوى جدّت ميرويم از وحشت يوم الجزا * يا على موسى الرّضا

همره ما باش و يارى كن بما در اين سفر * در همه خوف و خَطَر

كن وساطت نزد جدّت بهر ما بيچاره‌ها * يا على موسى الرّضا

گو كه جمعى از غلامان بر گدائى آمدند * با نوائى آمدند

لطف خود منما دريغ اى منبع جود و سخا * يا على موسى الرّضا

ما ضعيفان گدا را كيست بنمايد قبول * جُز شما آل رسول

رحم كن بر زارى ما اى شها بهر خدا * يا على موسى الرّضا

اى شاه طوس يكنظرى كن بسوى ما * ما بر تو رُو فكنده مينداز رُوى ما

ما را ز درگهت مران اى درگه كرم * مگذار تا عيان برود آبروى ما

اى امام هشتم ايشاه خراسان اى رضا * يا على موسى الرّضا

اى وصىّ احمد اى پور علىّ مرتضى * يا على موسى الرّضا

ما غلامان توئيم و بندگان درگهت * جان دهيم اندر رهت

پاىكوبان سُويت آييم اى امام مقتدى * يا على موسى الرّضا