ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٨٧

( خاتمة در اشعاريكه در خصوص زيارت حضرت رضا ( ع ) سروده شده )

نيست ما را جان‌نثارى در ره تو بيش ازين * اى امام هشتمين

صورت ما را نگر تغيير كرد از آفتاب * نور حق بر ما بتاب

رنج رَه بر ما گوارست ار بلطفت شد قرين * اى امام هشتمين

تلخى ره جملگى شيرين شود در كام ما * گر كنى اكرام ما

خستگى بر ما نماند گر بگوئى آفرين * اى امام هشتمين

صد هزاران جان ما بادا فداى حضرتت * در ازاى نعمتت

خاك پايت را بنه بر فرق ما و بر جبين * اى امام هشتمين

بندهء مسكين ( جوادت ) از تو دارد انتظار * با هزاران افتخار

كش تو او را بنده‌گيرى خادم شرع مبين * اى امام هشتمين

اى شهنشاه عدالت بر سَرير ارتِضا * يا على موسى الرّضا

والى ملك ولايت اى سمّى مرتضى * يا على موسى الرّضا

ما براى كَسب فيض از آستان عزّتت * گلستان حضرتت

نك برون از خانمان گشتيم يابن لمصطفى * يا على موسى الرّضا

اى عزيز ملك هستى از ثَرى تا نه فلك * اى تو مخدوم ملك

بىبضاعت نزدت آييم اى غنى از همچو ما * يا على موسى الرّضا

ما برايت ترك جان گوئيم و هم ترك جهان * تا چه باشد خانمان

خانمان و جان و دنيا را چه مىباشد بها * يا على موسى الرّضا

در بيابان روز و شب گرديم با افغان و آه * تا دهى ما را تو راه

آنچه ما خواهيم بيش از اين سزد رنج و عنا * يا على موسى الرّضا

گر به پا آئيم نزدت كم بود در جاه ولا * لايق درگاه تو

بايدت با سَر بيايد هَر كه ميخواهد هُدى * يا على موسى الرّضا