ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٨٤

( خاتمة در اشعاريكه در خصوص زيارت حضرت رضا ( ع ) سروده شده )

اى پناه بىپناهان ملجأ بيچارگان * دست ما گير از كرم اى بىدريغ احسان تو

حامى درماندگان * جان ما قربان تو دست ما دامان تو

گرچه ما د رجنب حقّت قاصريم و بىوفا * ما گدايان را بود چشم طمع بر خوان تو

عذر خواهيم اى شها * جان ما قربان تو دست ما دامان تو

بين دل سوزان ما و ديدهء گريان ما * اى كه رحم هر بَشَر يكقطره از عمّان تو

رحم كن بر جان ما * جان ما قربان تو دست ما دامان تو

اى شها بر دوستانت پير و برنا كن نظر * در دو عالم جُز تو نبود ياور ياران تو

بر ( جوادت ) هم نگر * جان ما قربان تو دست ما دامان تو

قربان تو اى امام هشتم جانم * بادا به فرداى تو سَر و سامانم

* * * *

بر ديده نهم خاك ره زوّارت * گردش به همه درد بود درمانم

يا رب بزيارتش مرا روزى كن * مشمول عنايتش بهر روزى كن

* * * *

وز نور ولايتش دلم را پُر ساز * چون مشعل نور شعله‌افروزى كن

گويند چرا پياده ره پيمائى * نادان بگمانش اين بود سودائى

* * * *

در مهر رضا ( ع ) چنان دلم شيدا هست * با سَر بروم گرم نباشد پائى

اى كاش مرا شمارد از زوّارش * يا بشمردم غلام و خدمت كارش

* * * *

اين فخر ( جواد ) بَس بود در دو سَرا * زوّار پياده رضا ( ع ) بشمارش

يا رب تو بمقصدم مزا نائل كن * اين رنج و تعب قبول از اين سائل كن

* * * *

زوّار پيادهء رضايم بشمار * قابل اگرت نيم مرا قابل كن

اى شاه خراسان بسلام آمده‌ايم * از بهَر گدائى چو غلام آمده‌ايم

* * * *

زوّار پياده‌ايم ما را به‌پذير * بنما نظرى گرچه عوام آمده‌ايم

* * * *