ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٨٠

( خاتمة در اشعاريكه در خصوص زيارت حضرت رضا ( ع ) سروده شده )

اى شاه خراسان نظرى جانب ما كن * ما رُو به تو آورده تو لطفى بسزا كن

ما جمله گرفتار بلائيم و تو والى * اى والى ما سعى پى رفع بلا كن

دستى بتوسل زده بر دامن فضلت * اى فضل خداوند تفضل تو بما كن

از بَهر گدائى به درت رُوى نهاديم * اى حجّت حق عطف توجّه بگدا كن

ما غرق گناهيم و تو معصوم و مطهّر * اى عصمت حق بَهر گنهكار دعا كن

ز آن روز كه ما دست تولّا به تو داديم * از غير بُريديم تو هم جود و سخا كن

ما از رَهِ دور اين هَمه ره سوى تو آئيم * از بهَر عطاى تو تو شاهانه عطا كن

با قطع اميد از هَمه سُو رو به تو كرديم * حُسن نظرى آر بَرآورده دعا كن

اين رنج و مشقت كه به راه تو كشيديم * فرداى قيامت بشفاعت تو جزا كن

از خير فقيريم و تهىدست بَرِ حق * لطفى كن و ما را تو دلالت به خدا كن

حاجات خود آورده برت هديه و سوقات * مولا تو بزرگى كن و حاجات روا كن

مولاىِ ( جوادى ) تو به دنيا و بعُقبى * در هَر دو جهان پرتوى از لطف بما كن

امام هشتم ، اى شاه خراسان * تو هَم سلطانى و هَم شرط ايمان

مَهِ بُرج امامت * دُرِ درج كرامت

تو شاه اين جهان و آنجهانى * به دنيا و بعقبى ما گدايت

امام انس و جانى * ايا شمس هدايت

ز راه دور با پا سُويت آييم * به صد كلفت بأميّد عطايت

بعزم كويت آييم * عنايت كن عنايت

چان ما را پس از اميّدوارى * تو سلطان سخا و ما گدايت

دريغ از لطف دارى * همه جانها فدايت

بيادت روزوشبها در بيابان * كه ما را دست‌گيرى در قيامت

همه بوديم نالان * كنى بر ما كرامّت