ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٧٩

( خاتمة در اشعاريكه در خصوص زيارت حضرت رضا ( ع ) سروده شده )

اى ولىّ رحمان ركن دين و ايمان * حق تو را ستوده بهر ما ضعيفان

تا شوى وسيله بهر عفو و غفران * مصدر حوائج باب فضل و احسان

جز تو بَس نداريم الخ

ما كه درمنديم جُمله مستمنديم * منقطع ز هَر سُو دل بكَس نبنديم

با هزار اميّد رُو بشه رونديم * تا مگر ز فضلت بار خود به بنديم

جُز تو بَس نداريم الخ

ما پياده آئيم از ره تخضع * يعنى اى شه از ما نيست جز تخشّع

بر دَرِ تو آريم ذلّت و تواضع * بلكه جان نثاريم با همه تضّرع

جز تو بَس نداريم الخ

اى امام هشتم جان ما فدايت * تو شَهِ دو كونى ما هَمَه گدايت

ما فقير درگاهيم بندگان آن شاهيم * سائل بد اللّهيم هان تو و سخايت

سُويت از ره دُور با قدم رَوانيم * هر طرف دوانيم از پى عطايت

ما فقير درگاهيم الخ

اى شَهِ خراسان ركن دين و ايمان * باب فضل رَحمان نيّز هدايت

ما فقير درگاهيم الخ

ما جمله ضعيفان ، سَرگرد بيابان * كوه و دشت و ويران طالب رضايت

ما فقير درگاهيم الخ

اى شهنشه طوس آمديم بپابوس * با فغان و افسوس اى مَهِ ولايت

ما فقير درگاهيم الخ