ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٧٨

( خاتمة در اشعاريكه در خصوص زيارت حضرت رضا ( ع ) سروده شده )

لايق درگاهِ او * بر تو رُو آورده‌ايم

جُز تو ايشاه خراسان نزد حق اميد نيست * بهترين اميد را بىگفتگو آورده‌ايم

از تو كس نوميد نيست * بر تو رُو آورده‌ايم

ما بنيانگردى و رنج پياده ميكشيم * يعنى ايشه از تولّاى تو بُو آورده‌ايم

سردوگرما ميچشيم * بر تو رُو آورده‌ايم

رُوزوشب اندر بيابان آه‌وزارى ميكنيم * آه و زارى را مگر نزدت رُفو آورده‌ايم

بيقرارى ميكنيم * بر تو رو آورده‌ايم

ما نخواهيم از تو جز بر حق شوى ما را شفيع * التِجا بس بر تو از هر سُوى و كُو آورده‌ايم

چون نبوديمش مُطيع * بر تو رُو آورده‌ايم

جُز شما آل نبى را ما ولَى نشناختيم * از طفوليَت بدين درگاه رو آورده‌ايم

بر شما دل باختيم * بر تو رو آورده‌ايم

گر نگيرى دست ما را چه روئى با خدااست * زانكه از غفلت كمى ما رُو به او آورده‌ايم

بَسكه كار ما خطاست * بر تو رُو آورده‌ايم

اى ( جواد ) الحاح كن بسيار و با زارى بگو * ما گنهكاران بدربار تو رُو آورده‌ايم

با دو صد خوارى بگو * بر تو رو آورده‌ايم

اى امام هشتم ما هَمَه گدائيم * شيعه تو هستيم بندهء خدائيم

بر طريق حقّيم پيرو هُدائيم * خارج از همه كيش و از همه جدائيم

جُز تو بس نداريم دادرس نداريم * گر تو هَم برانى هيچكس نداريم

توشه جهانى شاه انس و جانى * اين جهان چو جسم و جسم را تو جانى

باب حطّهء حق بهر عاصيانى * ما برش نداريم آبرو و شأنى

جُز تو بس نداريم الخ