ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٧٧

( خاتمة در اشعاريكه در خصوص زيارت حضرت رضا ( ع ) سروده شده )

اگر در بندگى من قصُوريست * تو را هَم لطف بر عالى ودا نيست

اگرچه دوُرم از فيض حُضورت * ولى در دل تو را جا و مكانيست

سلامت من پياپى ميرسانم * سَلام لرُ تو دانى بىطمع نيست

تو خود گو اى ولى ما ضعيفان * كه جُز تو صاحب و والىّ ما كيست

اگر تو درد ما درمان نسازى * ز كه خواهيم و بر دست كه جاريست

كسى كز كودكى غير تو نشناخت * كُجا با غير او را آشنائيست

كجا زيبد كه با مولاى قادر * كند رُو بر كَسى كُو خود گدائيست

گَدا اگر بر گدا پيچد ز پَستى است * و گر خواهد جُز از مولا رَوا نيست

تو كه اى ذو الكَرَم اى حجّت حقّ * بهر امرى ز غيرت بىنيازيست

چرا خود حاجتم را بر نيارى * كه رُو آرم بهر كس لا يّبالى است

نه آنم من نيازم را كنم بذل * بجُز مولى الموالى يا مَواليست

( جواد ) اخر نه از زارى كشد دست * تو خود دانى و لطفت خيرخواهى است

ما گنهكاران بدربار تو رُو آورده‌ايم * صَد هزاران ايشه طوس آرزو آورده‌ايم

بر تو رُو آورده‌ايم * بر تو رُو آورده‌ايم

نيست ما را آبرو نزد حق از حُسن عَمَل * دوستدارى شما را ابرو آورده‌ايم

مانده امّيد و امل * بر تو رُو آورده‌ايم

بَس گنه كرديم ديگر رُوى برگشتن نماند * مانده از هَر سُو بوَجه اللّه رُو آورده‌ايم

سُوى نوميد كشاند * بر تو رُو آورده‌ايم

هَرچه ما را آبروئى بود نزد حق برفت * آبروى رفته را اينجا بجو آورده‌ايم

وز عَمَل رونق برفت * بر تو رُو آورده‌ايم

چونكه ما را نيست شأنى از عَمَلهاى نكو * اين زيارت را از اعمال نكو آورده‌ايم