ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٧٦

( خاتمة در اشعاريكه در خصوص زيارت حضرت رضا ( ع ) سروده شده )

اى شهنشاه خرسان شه اقليم وجود * بحَر بخشايش وجود

بحريم تو بيا اين همه راه آمده‌ايم * به پناه آمده‌ايم

عَرصه‌گاه تو وسيع است بده رَه ما را * مران اى شه ما را

كه بدين عرصه نه ما از پى جاه آمده‌ايم * به پناه آمده‌ايم

نميدانم مَأل كار ما چيست ؟ * اميد از هيچ سُو غير از خدا نيست

ز خيرات و عمل بارى نبستيم * مگر در عفو و غفرانش رَجائيست

بجز آل پيمبر كيست ما را * كه نزد حق شفيعان خدائيست

پس از حق كو بود مولاى مُطلق * به دنيا و به عقبى آن مواليست

از ايشان چيست ما را جُز گدائى * كه شأن ما گدايان در گدائيست

همه ما را وَلى هستند و رهبَر * ولى يكتن بهر يك عصر واليست

وَلىّ عصر ما خود غايب از ماست * ولى لطفش ز يارانش جُدا نيست

بأوُ گر دسترس نبود به ظاهر * قّبُور آن امامان عرش باريست

به حكمت گر حق او را كرده غايب * بلطفش آن بيّوت فيض باقيست

به ظاهر گرچه قَبر است و مَزار است * و ليكن خانهء فَيض الهيست

هر آن كَس طالب هر فيض باشد * و يا هَر دردمند و مبتلائيست

و يا درمانده و بيچاره مأيوس * و يا شرمنده از جُرم گناهيست

بهَريك رُو كند با آه و زارى * رسد از غيب لطف آنسان كه وافيست

چه سازيم اى خدا ما بينوايان * در اين عصرى كه از هَر سُو بلائيست

اعادى آن قبُور از ما ربُودند * ميان قبرشان با ما جدائيست

بيُوت فيض را از ما گرفتند * همه محروم از اين فيض خدائيست

بجز قبر امام هشتم اى رَب * نه مارا ملجأ و اميدگاهيست

امام هشتم اى شاه خراسان * تو مولائى و شأن من گدائيست