ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٨

غم‌انگيزى كربلا و تذكار مصائب واردهء در ان

بر روى تو خونهاى جوانان چقدر ريخت * گلهاى چو نشكفته كه پرپر به فلا شد

لبها و جگرهاى چه پيران و صغيران * از سوز عطش خشك و نواها بسما شد

چه دست و چه سرهاى يلى از بدن افتاد * اندر تو چه تنها هدف تير بلا شد

هفتاد و دو تن چون ورق گل به روى خاك * بىدفن و كفن مانده و سرها به قنا شد

اندر تو حُسين بى سر و تن زير سم اسب * عريان بدنش واى كه يكغصّه دو تا شد

اى داد جواد از دل و از ديدهء زينب * آن منظره را ديد بر آنديده چه‌ها شد

در چار اسم كنده شود قلب‌ها ز جا * اسم حسين محرّم و عاشور و كربلا

امّا حسين جان جهان است و روح دل * دلرا بروح رابطهء شمس و الضّحى

بر روح آفتى بمحرّم پديد گشت * پس شد مه محرّم از اينرو مه عزا

عاشور روز كشتن آنشه بُدى بظلم * آن روز شد شهيد و اسير آل مصطفى

تاثير كربلا بسّه علّت بود نخست * هر دل سرشته گشته بخاكش در ابتداء

دوم كه گشته مدفن جانانهء قلوب * هر دل بسوى مدفن جانان كند هوى

سيم كه قتلگاه حسين گشته آنزمين * آنعرصه بر حسين شدى مركز بلا

در كربلا شهيد شد اندر برابرش * عبّاس و اكبر و همه ياران و اقربا

در كربلا حُسين لب تشنه شد شهيد * شمر لعين نمود سرش از بدن جدا

در كربلا سرش بسر نيزه نصب شد * در زير سم اسب تنش گشت توتيا

در كربلا اسير نمودند عترتش * آتش زدند لشكر اعدا بخيمه‌ها

آرى جواد كرببلا اصل هر بلاست * هر جور و هر جفا شده در دشت كربلا

رُو كن بركبلا و غم‌انگيز بين هنوز * هم بوى خون شميم كن از آن زمين هنور