ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٤٥

ايضا در تظلّم و شكوه

در شكنج ستم و ظلم گرفتار همه * پس كى آخر بنمائى به همه صولت تو

آنكه يارت به زبان بود دگر صبر نداشت * رفت و ترسم برود اين كم جمعيّت تو

گو كه رفتند و روندى همگى بر تو چه غم * كه شكستى نرسد بر تو و بر دولت تو

ليك اين جمع قليلى كه ترا منتظرند * هيچ دانى چه بر ايشان رسد از غيبت تو

پرده بر گير و به ياد يده كه از كار افتاد * كو دگر نور كه روزى نگرد طلعت تو

غم هجر تو دل و ديده و جانى نگذاشت * بيش از اين زجر كشد بر الم فرقت تو

ترسم از لطف بيائى ببرم گر روزى * حالتى نيست چنانم كه كنم خدمت تو

تو بيا گر كه مرا حالت خدمت نبود * بأشارت دهم ؟ ؟ ؟ همه حاجت تو

حاجتت نيست به خدمت ز جواد ار چه ولى * دوست دارد كه كشد بار تو و منّت تو

بناله كوش و دمى صبر كن مشو نوميد * كه ناگهان ز شفق صبحگاه وصل دميد

هزار طعن و ملامت شنيد هم يعقوب * كه تا بيوسف گمگشته آخرش برسيد

چه روزها كه بسر برد با فغان و خروش * چه طعنه‌ها كه ز ياران و دشمنان بشنيد

مباش همچون رفيقان سامرى كه دو روز * نكرد صبر بموسى و عجِل را بگزيد

مكن تزلزل ورو در عقيده ثابت باش * كه وعده را نكند خُلف ذو الجلال مجيد

چو قوم نوح ز تاخير وعده شرك ميار * كه هيچگاه خدا دست از امتحان نكشيد

مگو چه نفع بود آنكه را بود محجوب * كه ابر مىنكند منع نور از خورشيد

ز سامرىصفتان باش بر حذر كه ترا * بأسم حق ننمايند بُت‌پرست و پليد

بنام پير مشو غرّه پير تزوير است * مخور فريب ز تزوير عَمرِو عاص و يزيد

جوادا اگر بفطانت نكرد خدمت پير * چو جاهلان بحقيقت رسيد بىترديد