ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٤٤

ايضا در تظلّم و شكوه

تمام عالم اگر نامه‌ام كنى ندهم * بيك نظارهء رويت تمام ملك دهور

گرم چو جنّت فردوس بىرخ تو دهند * نخواهم همچو جنان و نه همچو حُور و قصور

دل جواد بود زنده آنكه در روزى * رسد بوصل تو آنگه چه باك مردن و گور

عُمر من رفت و ديده‌ام شد تار * باز در پرده است آن دلدار

آفتابم غروب كرد و هنوز * سَر نياورد تا كنم ديدار

شب عمرم رسيد تا به تمام * ديده در انتظار وى بيدار

جان ز حسرت بلب رسيد و هنوز * نكند خويش را دمى اظهار

هان كه ما بندگان درگاهيم * بنده را خواجه كى كند انكار

ما ستمديدگان درگاهيم * بنده را خواجه كى كند انكار

ما ستمديدگان هجرانيم * به ستمديدگان تو رحمى آر

گرچه ما جُمله معصيت‌كاريم * ليك داريم بر گنه اقرار

زجر بر مجرمان سزاوار است * ليك ما مىكنيم استغفار

عفو مولاى ما از اين بيش است * كه براند كسى از اين دربار

تا كى از دوست رو كنى پنهان * كى ترا بوده اينچنين رفتار

ما نه ز آندوستان ظاهرئيم * كه نسازند دوستى پا دار

چند روز ار سفر كند محبوب * بزنندى بهَر در و ديوار

سر تمكين بهر كه بسپارند * هر سريرا به خود كنند سَردار

تو بأين خفته‌گان جواد بگو * خفته را خفته كى كند بيدار

روزگاريست بسى دور كه شد غيبت تو * كس نفهميد چه سرّيست در اين هجرت تو

اينكه ديديم همَه غيبت تو و هجر تو بود * كى پس از اينهمه غيب است گه وصلت تو

تو كه رفتى و فكندى ببلا ياران را * گرچه دانم بود اين ، غم به تو نى راحت تو