ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٤٢

ايضا در تظلّم و شكوه

آن نور جمالى كه ز عالم شده مستور * از پردهء غيبت بجهان جلوه‌گر آمد

آيا شود آن نور به‌بينيم و بباليم * بر خلق كه دولت بشه بحَر و بر آمد

دوريست كه بر منتظران طعنه زدند خلق * اى منتظران مژده كه آن منتظر آمد

شمشير عدالت ز نيام آمده بيرون * چون صاعقه بر قتل عدو در شَرَر آمد

نزديك شد آن وعدهء ماعُود بسوزيد * مجَمر به كف آريد كه ازو خَبَر آمد

از بهر قدومش همَه سازيد مهيَا * قُربانى جانها كه ز جان خوبتر آمد

شادى بود آن رُوز كه او رُخ بگشايد * ايكاش كه با ديدن او جان بدر آمد

از غيبت او اين همَه خون شد بدل ما * وين زخم و جراحت كه بما بر جگر آمد

كى زخم جگر به شود و شاد شود دل * ما را كه دگر روح بلب جان بسَر آمد

كم كن شَرَر نوحه جواد آه مكش بيش * دوران فرج آمد و غم رهسپر آمد

يوسف گمگشته گر نايد به كنعان غم مخور * بيندش يعقوب اندر مصر سلطان غم مخور

هركسى را در جهان روز غم و روز خوشى است * از پس هر روز غم روزيست شادان غم مخور

گريُه بسيار كردى همچون يعقوب از فراق * ميرسد روزى چو گل باشى تو خندان غم مخور

گر سَروسامان بدادى حاليا از هجر دوست * بار ديگر ميرسى آخر بسامان غم مخور

كامت از تلخى هجران حاليا گر گشته تلخ * شربت وصلت بياشامى فراوان غم مخور

گر شدى پيمانهء دل پُر ز خون از هجر دوست * هم كنى پُر از شراب وصل پيمان غم مخور

گر خزان برگ و گل اين باغ را بر خاك ريخت * نوبهارى دارد از پس غنچه رويان غم مخور

چند روزى ابر اگر در آسمان گردد پديد * ميرود اين ابر و خور گردد نمايان غم مخور

قطع باران گر شود چندى ز راه مصلحت * باز از رحمت ببارد نيز باران غم مخور

رُوز نادارى بسى سخت است ليكن عاقبت * ميرسد اين روز هَم آخر بپايان غم مخور

بردن بار گران منزل به منزل مشكل است * ليك آخر مىشود هر مشكل آسان غم مخور