ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٤٠

ايضا در تظلّم و شكوه

درگه فيض تو باز استى به روى دشمن و دوست * چونكه فيّاض عَلى الاطلاق را مِشكواة نورى

فيض حلمت شد سبب تا خلق كفرانت كنندى * گر دمى دست از كرم گيرى نبينى جز شكورى

نعمت خوانت خورندى خلق و كفرانت نمايند * وه عجب از اين تحمل وه عجب از اين صَبورى

با همَه كفران ببارد ابر احسان تو نعمت * پس كجا لطف ترا با دوستان باشد قصورى

ليك با خلق جهان بنگر شها با فضل و لطفت * بين كه غيبت از جهان تا راست اين عالم چه كورى

والى ملك وجود اين ملك كاخر گشته ويران * تا بكى بر او رضا دارى ز هر فسق و شرورى

دوستانت بين كه از شوق جمالت دل پُر از خون * پرده بگشا گو كه رو گرداند از خورشيد كورى

بر جوادت لحظهء بنگر كه از هجر جمالت * شعله‌ور گرديده اين كانون دل همچون تنورى

شهريارا از چه رُو از خلق پنهان ساختى * عالمى را در فراق روى خود بگداختى

آفتاب عالم‌آرا از چه رُو كردى غروب * خلق را در ظلمت جهل اين‌چنين انداختى

صفحهء عالم شدستى تيره از زنگ فجور * كى جهانرا بايد از اين زنگها پرداختى

كى ترا بينم كه بيرون ساختى شمشير عدل * بر سَر جور و جفا بهَر صفا بنواختى

كى گوارا باشدت كاندر ميان دشمنان * دوستان بگذاشتى تنها بصحرا تاختى

منع فيض از دوستان منما بجُرم دشمنان * گو كه قومى از جفا قدر ترا نشناختى

بر دل زار جواد از لطف بنما رُافتى * بين كه در عشق گل رويت دل و جان باختى

آفتاب من چرا از خلق رُو گردان شدى * از جفاى ما چه ديدى كاينچنين پنهان شدى

از چه رُو از مشرق خود تافتى رُو بر جبال * گرچه دانم خلق را بر نعمتت كفران شدى

قابل باران رحمت گر كه اهل قريه نيست * لا جرم ابر كرم‌ريزان بكوهستان شدى

لطف حق كى ميفرستد قحط بر مصر و سَبا * گر كه كفران نيست كى ممنوع از احسان شدى

بنده را مولا نراند هيچگاه از خوان خويش * مىكند قهرش اگر او خارج از فرمان شدى