ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٣٦

ايضا در تظلّم و شكوه

بشوق توست كه گاهى روم بطوس و گهى * بكربلا و گهى كوفه و گهى بغداد

بمعنى آنكه ترا خانه خانه ميجويم * شود كه گم شده‌ام در يكى كنم انشاد

ز مُعنويان طريقت ترا نمىپُرسم * كسى كه رُشد ندارد چسان كند ارشاد

دَرِ تو كى بِرخ ملتجى بود مَسدود * كه احتياج شود بر تملّق افراد

شهى كه كوس عدالت زند خطا بود ار * درش گشاده ندانى ببنده و آزاد

مگر حجاب شقاوت ترا شود حاجب * برو ، ز خويش بر افكن حجاب اى استاد

كسى كه داعى خلق است خويش چون جوئيش * ز غير خويش ، مگر خوانديش جواب نداد

برو جواد تو با شور خود بسوز و بساز * كه عاقبت بود آخر لكلّ قوم هاد

بر مرغ دل دگر قفس سينه تنگ شد * آه شبان هجر برويش خَدَنگ شد

بر بال مرغ رُوح چكد از خدنگ هجر * خوناب دل كه هَر پر او خُمّ رنگ شد

باد صبا بدوست بگو ترك هجر كن * كاين دوريت بما سبب عار و ننگ شد

گويند دوست كى كند از دوست اجتناب * بر پيشوا كى اين همَه تاب درنگ شد

شمشير عدل تا بكى اينقدر در غلاف * دوريست جيش كفر كه با دين بجنگ شد

آب سحاب رحمت حق كى كند نزول * بر لوح سينه‌ها كه مُكّدر ز زنگ شد

اين زرعگاه تخم ولايت ز فقد آب * خشكيده و خاك او ز صلابت چو سنگ شد

اى ناجى سفينه‌نشينان ترحّمى * كشتى شكست و قافله سهم نهنگ شد

صبر اى جواد حوصله تنگى مكن كه عقل * پايش بنزد حكمت تقدير لنگ شد

اى مهر و ولاى تو بود پايهء توحيد * مدح تو بود مدح خدا نعت تو تمجيد

حُبّ تو در ايمان بود اصل و دگرش فرع * سَرمايه ملك ابد و دولت جاويد

ذات تو بوَد اصل و وجود همه مشتق * ز ايزد نكند ذات ترا عاقله تحديد