ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٣٥

ايضا در تظلّم و شكوه

آن عيد نيست خود خورى الوان اطعمه * عيد آن بود كه هديه دهى بر عيال دوست

آن عيد نيست كز پى تفريح دل رَوى * عيد آن بود كه صبح كنى در وصال دوست

اين عيد نيست خنده و لب تر بهر مقال * عيد آن بود كه محو شوى در سئوال دوست

آرى جواد عيد نزيبد در اين زمان * با ظلم و جور و فسق و غروب جمال دوست

خود چو فرود ميرود دوباره برآيد * ماه چون پنهان شود دوباره درآيد

غم مخور اى دردمند هجر كه روزى * ميرسدت وصل و شام هجر سرآيد

گو كه ملامت كنند عامى و جاهل * حوصله تنگى مكن كه تا ظفَر آيد

گفتهء دونان دل ترا نكند سَرد * كَلّ نشود آدمى كه عَسّر خر آيد

گوش مده از پى عقيدت خود رو * زانكه ز هَر ذى وجود يك اثر آيد

هرچه ببندى به مُلحدى دَرِ حجّت * باز ببينى كه از در دگر آيد

از پس هر عُمر يُسر و از پس هر رنج * راحتيى گشته فرض و بيخبَر آيد

گرچه درازست شام هجر مخور غم * كز عقب هر شبى ترا سحَرَ آيد

منتظر فتح و نصر باش كه ناگه * صَحيهء نصر از امام منتظر آيد

صبربگير اى جواد چشم بره باش * گوش بر آواز تا كه زنگ درآيد

دلم ز شوق تو هَر لحظه مىكند فرياد * ز سوز آه وى آتش بخرمنم افتاد

چه شوق بود كه از آن بسوخت بنيادم * تمام هستى عُمرم بباد صرصر داد

چه شوق بود كه ميسوخت از شراره وى * شميمش ار بفتادى بسينهء فرهاد

اگر كه ذرّه‌ئى از آن نصيب مجنون شد * قَسَم به حق كه نكردى دگر ز ليلى ياد

خيال وصل تو از دل نميرود بيرون * از آنكه گشته به مهر تو پايه‌اش بنياد

بشوق توست كه اين رُوح جاى كرده بتن * بأين خيال كه شايد دمى رسد بمراد