ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٣٤

ايضا در تظلّم و شكوه

عيدم كجا بود كه ترا روز عيد نيست * هستى تو خود هنوز عزادار و سوگوار

گه بر رسول گريه كنى گه بفاطمه * گه بر على و گه بحَسَن عمّ تاجدار

نام حُسين كى بَرى از ياد صُبح و شام * كى از مصيبتش تو بگيرى دمى قرار

يادت نميرود كه لب تشنه سر بريد * در پيش چشم خواهر او شمر نابكار

آرى جواد عيد من آندم بود كه او * بر زين شود سوار و من او را ركابدار

عيد آن زمان بود كه رسم بر وصال دوست * عيد آنزمان بود كه ببينم جمال دوست

تا غيب است دوست مرا عيد ماتم است * عيد آن زمان شود كه ببينم هلال دوست

عيد است آنزمان كه ببينم به فرّ و ناز * بر عرشهء اريكهء دولت جلال دوست

با هجر رُوى دوست چسان عيد خوانمش * كى درد هجر عيد گذارد به حال دوست

عيد از عيادت است خوش آن عيد گر كه دوست * يكدم عيادتى كند از اعتلال دوست

درد فراق ميكُشدم عيد چون كنم * عيد است آنكه را بود اندر ظلال دوست

بى دوست كى محافل اعياد خوش بود * خوش باشد آن حضور كه در احتفال دوست

دنيا ز غيب او شده پُر جور عيد نيست * تا ننگرم ز صولت با اعتدال دوست

اى عيد گو مَباد كه شوكت بدشمنان * بينم ولى نمينگرم جُز ملال دوست

آواز هَر خطيب بلند است چون خوش است * عيدى كه نشنوم ز منابر مقال دوست

عيد آن زمان كه بشنوم آواز شهريار * كو عيد بيشنيدن فضل و كمال دوست

عيد از براى تازه‌گى عهد دوست شد * يعنى كه عهد تازه كنم از خصال دوست

تجديد عهد سنّت عيد است اى رفيق * تجديد كن بخويش ز حُسن فعال دوست

عَود است اصل عيد تو در همّ اصل باش * يعنى ز فسق عَود تو بر امتثال دوست

شادى مكن بِعيد گرت رَه بود خلاف * عيد آن نباشدت كه تو در انفعال دوست

عيدت نباشد آنكه بپوشى لباس نو * بذلت ببايد ار طلبى ابتذال دوست