ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٣٢

ايضا در تظلّم و شكوه

ظلمت تمام ملك وجودم فرا گرفت * از احتجاب نيّر اعظم ز بزمگاه

اى قوم سَر بحبيب تحسَر فرو بَريد * تا فجر ما طلوع نمايد ز صبحگاه

صُبح اميد ما چون مغرب كند طُلوع * از بهر عيش ما بود آن روز وعده‌گاه

امروز گرچه شام سياهست بَهر ما * آيد كه همچو روز شود اين شبان‌گاه

شه چون كند ز قاهرهء ملك خود سَفَر * اركان او شود متزلزل ز غيب شاه

اى آفتاب ما چه شدستى كه كردهء * در برج حوت بهر خود اعزاز بارگاه

ما را نصيب از چه شد اين حسرت اى فلك * كاين آفتاب ما بود اندر غُروبگاه

اين آفتاب برج عدالت غروب كرد * آن روز كافتاب برآمد ز خيمگاه

خورشيد منخسف شده بيرون شد ز خيام * با كوكب صغير كه ميسوختى ز آه

يعنى حُسين در بغلش طفل شيرخوار * آورد بهر جرعهء آبى به قتلگاه

ميداد از سمُوم عطش جان و همچنان * در حجر باب سَر بنهادى بشانگاه

گفتا عزيز فاطمَه اى قوم بى حقوق * من گر كه مذنبم بود اين طفل بىگناه

رحمى كنيد و قطرهء آبى بوى دهيد * آريد در پنه خود اين طفل بىپناه

ناگاه تير كينهء آن قوم بيد رنگ * بر حلق شيرخواره همى كرد جايگاه

تيرش كشيد شاه وز خونش كفى فشاند * بر دادگاه عدل و همى گفت يا آله

بنگر كه آل پاك پيمبر چسان كنند * قربانى اين گروه پى ملك و مال و جاه

شاها جواد باد بقربان اصغرت * ايكاش زد به حلق من آن تير آه آه

تو مپندار كه آنشاه ز ياران دور است * يا مپندار كه در پرده رخش مستور است

كو نه غافل بود از دوست كه در صحبت اوست * غافل آنست كه از پرتو لطفش دور است

گرچه غائب ز نظر گشت پى مصلحتى * ليك الطاف خفيّش همه‌جا موفور است

حق همى از نظر خلق نهان است ولى * او ز هر چيز عيان‌تر بود و مشهور است