ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٣٠

ايضا در تظلّم و شكوه

اين قليل مانده هَم در آن كثير * حامل دين نيستندى جُز يسير

يا بگو ان كنت عدى فاصطبر * يا كه مغلوبم اجرنى و انتصر

ايجواد هر درد را پايان بود * داد كن در داد هم دردمان بود

هجر اين همه از دوست سزاوار نباشد * هَر چند كه در عهد وفادار نباشد

خواهى اگر از دوست خطا هيچ نيايد * بسيار كم آنكس كه خطاكار نباشد

راندن نبود نيك ز دربار گدا را * هَر چند كه او لايق دربار نباشد

بر شاه حجار اينهمه از خلق روا نيست * هرچند كه يك مخلص غمخوار نباشد

بر ماه كجا بوده مَحاق اينهمه جائز * بى ابر چه گر صفحهء دوار نباشد

خورشيد كجا اينهمه بوده است غروبش * يكشب ز غمش بيش جهان نار نباشد

مولاى برون آى كه تا خلق بدانند * كاين قافله بىقافله‌سالار نباشد

اى شاه من اى ماه من اى شمس ولايت * برتاب كه خوش بىتو چمنزار نباشد

اى سيّد من خيز و پى عدل بكش تيغ * تا اين همه در خلق ستمكار نباشد

خلقى به تو خو كرده تو خو كرده بصحَرا * زيبندهء شه جاى بكُهسار نباشد

ما خيل پراكنده تو رائيم و تو سردار * بيرون شدن از خيل ز سَردار نباشد

باز آ كه جوادت نكشد هجر تو هر چند * با لطف تو غيب تو نمودار نباشد

اى صبا از ما بگو با دوست جان بر لب رسيد * تير طعن دشمنان تا كى بجان بايد خريد

چند ميبايد تحمّل كرد بر تلخى صبر * شربت شيرين وصلت را ببايد كى چشيد

تا بكى در شيشهء دل خون بريزد فوق خون * جاى خون كى از افاضات تو ميبايد چكيد

هيچ دردى سخت‌تر از درد هجران نيست نيست * تا يكى اين درد بىدرمان را بايد كشيد

آتشى از نار هجران نيستى سوزنده‌تر * نغمهء كوُنى سلَاما كى بر او بايد دميد