ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٢٩

ايضا در تظلّم و شكوه

هم بشر بالطّبع محَدود القُوى است * طاقتش بر صبر تا حدّى بجاست

چونكه از حدّ بگذرد نيش بلا * پاره سازد بند صبر مبتلى

يا ولىّ اللّه الغوث النّجاه * ليس لى الّا اليك الملتجى

يا غياثى يا وليىّ فى الأمور * يا رجآئى عند ابواب الشّرور

شيشهء صبرم ز محنتها شكست * قوَتم بَر بُردبارى رخت بَست

صبر كردم بيش بر بار گران * ناتوانم از تحمّل الأمان

چون ولىّ هستى تو بر من لا جَرَم * صدق گفتارم بدانى بيش و كم

از خدا ميخواه كشف اين بلا * درد بَس باشد بگو سازد دوا

يا حتمّل بيش كن يا نيش كم * يا فرج بخشاى يا بزداى غم

من نه ايّوبم نه يعقوبم نه نوح * رنجكش آخر همى خواهد فتوح

از بلُو غم تاكنون پنجاه سال * مىكشم رنج و غم و درد و ملال

هَر زمان باب غمى بر من گشود * تازه‌تر بر درد من دردى فزود

اندرين مدّت نياسودم دمى * نه خوشى ديدم نه فارغ از غمى

آخر اى مولاى انس و جان همه * بر بلاى ما نبايد خاتمه

حق مگر هَر عُسر را يُسرى نداد * يُسر ما كو اى ولىّ عَدل و داد

الأمان اى حجّت حق الأمان * از شرور و فتنهء آخر زمان

خود بُرون رفتى ازين خلق شرور * گرچه آگاهى هم از نزديك و دور

ليك فارغ هستى از آزارشان * هَم نه تكليفت بود بر بارشان

بارشان افكندهء بر دوش ما * در عوض آزار ايشان نوش ما

نى قواى دفع و نى حُكم جهاد * نى بود تاب تحمّل بر فساد

از براى چند تن بىبال و پَر * مانده حيران مبتلاى اهل شَرّ

نى توان دست از همين اندك كشيد * نى جفاى اهل شَرّ بر خود خريد