ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٢٨

ايضا در تظلّم و شكوه

از پس احتجاب و غيبت و تو * آگهى ميرسد چه بر سَرِ ما

آگه از فتنه و فسادى تو * آگه از جور هَر ستمگرِ ما

چون اسيريم در كف اشرار * بين كه بشكسته شد همَه پَر ما

تا كى اين انتظار و اين غيبت * كى تو آئى دوباره بر سَرِ ما « 1 »

تا بكى اى عزيز مصر وجود * يوسف‌آسا بغيبى از بَرِ ما

گرچه ما بندهء گنه‌كاريم * باز هم لطف توست رهبر ما

كى كشى تيغ انتقام برون * اى شفابخش قلب مضطر ما

جور از حسد شد و فساد از حد * شد جهان تيره پيش منظر ما

ايجواد از جفا و جور زمان * سوخت هر بال ما و هر پر ما

يا ولىّ العصر يا غوث الزّمن * يا وصىّ المصطفى يابن الحسن

عبدك المسكين عضته البلآء * ادرك المضطرّ من اهل الولاء

اى ولى امر حق بر ما سِوى * كيست سازد جُز تو درد ما دوا

گو كه باشد ليك كى زيبنده است * رُو به غير آرد تو را او بنده است

بندهء مولا دَرِ مَولا زند * چون شود محروم دست و پا زند

اى ولىّ اللّه ، بر ما بندگان * بندگان را از در لطفت مَران

تو ولىّ گشتى ز حق بر ما همَه * يعنى از حق چون شبانى بر رَمه

پس تو بايد درد ما درمان كنى * هَر بلا از ما تو بر گردان كنى

سوختم در فتنهء آخر زمان * زار گشتم از بلاى بيكران

گرچه صبر اندر بلاهم سُنت است * طاعت حق است و بهتر قربت است

بنده ميبايد كه صبر آرد به پيش * زود در هَر رنج نى گردد پريش

ليك حق هرچيز را حدّى نهاد * چون بلا بر حد رسد شد وقت داد

( 1 ) داد ما كى ز دشمنان گيرى * كى شوى پادشاه كشور ما