ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٢٥

ايضا در تظلّم و شكوه

بس بود اين مختصر * صاحب الأمر الأمان

اينهم از قلب جواد اندك غمى لبريز شد * زانكه غم سرريز شد

از فراقت اى پناه بىپناهان الأمان * صاحب الأمر الأمان

دل ما ز غصّه خونشد تو هنوز هم نيائى * چكنيم ما ضعيفان كه مگر تو بازآئى

بچنان برفتى از ما كه ز ما خَبَر نگيرى * نه پيامى ما را به تو گوئى آشنائى

شب و روز در اميدم كه صداى جانفزايت * بدمد ز كعبه بخشد بحيواة ، ما بقائى

همه شب در انتظارم كه تو صبح خواهى آمد * همه روز چشم بَر ره كه مگر ر در در آئى

تو از آن زمان كه رفتى شده جمع ما پريشان * نه امامى و نه والى نه انيس دلربائى

همَه دست بر دعائيم و در آتش بلائيم * تو مگر خبر ندارى كه بداد ما نيائى

گذرى بكوى ما كن نظرى بسوى ما كن * كه بجُز تو كس نباشد كه بما دهد دوائى

همه از غمت ملول و همه از فراق رنجور * نه رمق بمانده در كس كه ز نيم دست و پائى

نه اثر كند دعا و نه فغان و نالهء ما * تو بخواه رخصت از حق تو كه حجّت خدائى

بكجا روم چه گويم بكه شوه‌ها بگويم * كه طبيب ما نيامد كه دهد بما شفائى

ز چه حال ما نپرسى خَبَرى ز ما نگيرى * كه فتاده هر كدامى بشكنجه و بلائى

مگر ايشها تو ما را نه ز دوستان شمارى * كه نه داد ما ستانى نه بما تو اعتنائى

به خدا كه ما ضعيفان همه بندهء خدائيم * به خدا كه رُو بما كن منگر به بىوفائى

بجواد خود نظر كن چه بيائى و نيائى * كه نخواهد او كشد دست ز تضرع و گدائى

ايدادرس ايدادرس * فريادرس فرياد رس

اى حجّت صاحب زمان اى پادشاه انس و جان * اى ملجأ درماندگان از جور دوران الأمان

ايدادرس ايدادرس الخ