ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٢٣

ايضا در تظلّم و شكوه

تا بكى در پرده هستى از نظر * وقت عدل است اى امام منتظر

دين و دنيا و جهان گرديده تار * وقت آن شد تا بر آرى ذو الفقار

من نميدانم كه آنشه چون بود * آنقدر دانم دلش پُر خون بود

گاه از جور و جفاى دشمنان * گاه از كردار زشت دوستان

گاه ميگريد براى ضعف دين * گاه بر تحريف قرآن مُبين

گاه ميگريد براى اهل حق * دريد كُفّار بيحسّ و رَمَق

گاه دارد ناله و افغان و شين * از براى جدّ مظلومش حُسين

ياد آرد از جفاى اهل كين * سر بُريدند از قفا سلطان دين

پيكرش در خاك و خون انداختند * اسب بر نعش شريفش تاختند

تشنه‌لب كشتند يارانش همه * جُمله اصحاب و جوانانش همه

الأمان ايصاحب الأمر از شرور اينزمان * الأمان اى حجّت حق از جفاى ظالمان

صاحب الأمر الأمان * صاحب الأمر الأمان

صفحهء رُوى زمين پُرگشته از جور و فساد * تنگ شد عالم براى اهل ايمان الأمان

كَس نميآيد بداد * صاحب الأمر الأمان

بدعت و فسق و فجور آزاد در مَرئاى ناس * امر دين بايد بود از خلق پنهان الأمان

آشكارا بيهراس * صاحب الأمر الأمان

هِر گروه و فرقه‌اى دارد شكوهى در جهان * جز قَليلى شيعهء خاص امامان الأمان

آشكارا و عيان * صاحب الأمر الأمان

خانقاه صُوفيان آباد از غوغاى خلق * مسجد ما شيعيان گرديده ويران الأمان

از براى حلق و دلق * صاحب الأمر الأمان

بانگ ناقوس نَصارى در بلاد مسلمين * بوق و كشكول و تبرزين‌هاى رندان الأمان