ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٢١

« فصل چهارم » در اشعاريكه در تظلّم و شكوهء به امام زمان عليه السّلام ازجور و جفاى روزگار سروده‌ام‌اگرچه در اين زمينه سروده‌هايم

بپاى او چه زحمتها كشيدند * براى او چه محنتها بديدند

خم من بهر دين پس از دوره شد * يكى فقدش يكى زحمت تبه شد

اگر شخصى بمال و رنج بسيار بسازد باغى و بنشاند اشجار * اگر بر باغ او آفت رسيدى

دو غم اندر دل او جا گزيدى * يكى بر باغ و يك بر زحمت باغ

ولى بر زحمتش افزون بود داغ * دل من گرچه بر دين داغدار است

غم بيشم برنج بيشمار است * همين دينى كه با محنت به پا شد

دلىّ و سر پرستش در خفا شد * چو كردى باغبان از باغ غيبت

رسد بر باغ از بيگانه آفت * ندانم باغبان دين كجا شد

چسان او بر خرابيش رضا شد * همين دينى كه با خونهاى حلقوم

نمودندش به پا مردان معصوم * الا اى باغبان دين كجائى

چرا از بهَر ترميمش نيائى * بيا بنگر كه چون گرديده ويران

شده اشجار او با خاك يكسان * اگر سويش بيائى يك زمانى

دگر نشناسى او را با نشانى * چسان صرف‌نظر كردى از اين باغ

كه آبائت بر او ديدى بسى داغ * مَعاذ اللّه چسان بيغم كنى زيست

كه بر حالش همَه دينخواه بگريست * همين دين است كز بهرش پيمبر

چه غمها خورد تا كردش مشجّر * سه سال تام در كوهش مقرّ بود

گرسنه بود و در حبس نظر بود * پس آنگه از وطن آواره گرديد

بغربت رفت و سختيها بسى ديد * بجنگ و فتنه عُمرش رفت يكسر

ز بَدر و احد و هم احزاب و خيبر * چه خونهائى به پايش ريختندى

چه مردانى به خاك آميختندى * دُر دندان آن سَرور شكستند

همش پيشانى اطهر شكستند * پس آنگه نوبت زهرا رسيدى

براى دين چه محنتها كه ديدى