ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢١٤

( اين ابيات در جواب اين غزل مولوى سروده شده هر روز به شكل آن بت عيّار برامد دل برد و نهان شد الخ )

چو خستند و نديدند هيچ گفتند * كه آن پيشينيان ديدند و خفتند

بهر سابق بود اين ظنّ لا حق * كه گوى سبق را بُرد است سابق

بدين‌سان هر يكى بر غير مغرور * رود دائم بأمّيد اين ره دور

نميفهمد كه حق گوى سَبَق نيست * كه آن يك برد و ديگر مستحق نيست

نه اين همچون احُد يا بدر خاص است * كه اهلش خاص و وقتش اختصاص است

طريق حق كه تا روز قيام است * به روى هر كسى باز است و عام است

مگو گوى سَبَق بردند از پيش * نمانده در ميان جز نام درويش

تو آگه نيستى كاز پيش و از پس * بجُز نامى نديدند آنهمه كَس

تو مغرورى و گرنه از پس و پيش * نديدند از اثر جُز نام درويش

همه بر نام درويشى دويدند * به غير از خستگى چيزى نديدند

گروهى خود اسير نام كردند * گروهى نام او را دام كردند

فخر رازى كه خارج از زى شد * فخر رازى نگشته بد زىّ شد

پيش از آنى كه فخر رازى بود * بود سنّى و فخر رازى شد

آن غزالى كه گمرهى پيمود * نه كه از اوَلش غزالى بود

مولوى مولوى نبود اوّل * شد پس از آنكه لا يبالى بود

هَر درخت كهن كه بينى كج * تو مگو اين كهن چرا معوجّ

كج نگرديده در كهن‌سالى * بلكه در نونهاليش شد كج

هَر كه بر هر رهى كه رفت از پيش * تا به آخر كند همان را كيش

بر همان ميكنند رشد و نموّ * چون درختى كه كج بُدى از پيش