ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢١٢

( اين ابيات در جواب اين غزل مولوى سروده شده هر روز به شكل آن بت عيّار برامد دل برد و نهان شد الخ )

وز هر طرف و هر در و ديوار برآمد * تا دور بتان شد

چون حجّت موعود نهان گشت از اين خلق * در پردهء غيبت

آن حيله‌گر آزاده و مختار برآمد * سَربار گران شد

پس خواست كه آسود شود اندكى از رنج * زد نقش تصوّف

تا خودبخود اين بُتكده دوّار برآمد * دكّان خسان شد

از جنس بَشَر خواست گمارد بدل خويش * اقران شياطين

يك سلسله اقطاب رياكار برآمد * شيطان زمان شد

با اينكه تبلبيس نه كم داشت ز ابليس * هر مرشد و قطبى

شد با همگى متّحد و يار برآمد * خود جلوه‌كنان شد

گه داخل طيفور شد و گفت انَا اللّه * گه داخل منصور

تا گفت انَا الحَقّ و سَرِ دار برآمد * مطرود جهان شد

گه شكل جُنيد آمد و گه صورت شبلى * گه هيكل ذو النّون

گاهى ز غزالى وز عطّار برآمد * خود بود و همان شد

گه مولوى و شمس و از اين گونه هزاران * چون حافظ لافظ ؟ ؟ ؟

دهريست كه در هيكل اشرار برآمد * درخور نگران شد

گه صوفى و گه شيخى و گه فرهء ديگر * هفتاد و دو فرقه

گه باب و بها كافر و غدّار برآمد * سَردار خران شد

منسوخ نخواهد شدن اين رشته تشكّل * تا موعد معلوم

بنگر بچه شكل آن بت عيّار برآمد * دين برد و نهان شد

اين گفتهء حقّ است جوادانه ز پندار * منكر مشويدش

كافر بود آن كَس كه بأنكار برآمد * از دوزخيان شد

عارف آن نيست كه آرد به زبان شعر فصيح * عارف آنست كه آرد بميان فِعل صَحيح