ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٠٤

( رباعى )

آن طمعشان بود كايشان با نياز * نازشان بخرند و بفروشند ناز

اينچنين بُد دَأبشان با اهل حق * منتظر بودند از ايشان مَلَق

چون نديدندى تملَق خُويشان * ميرميدندى بكبر از كويشان

اهل حق از انبيآء و اوصيآء * يار جال صالحين اتقيآء

نزدشان دنيا ندارد اعتبار * يكهوا بينند دارا و ندار

آنكه خود ندهد به دنيا ارزشى * كى به دنيا دار آرد كر نشى

آنكه دنيا را همه نخرد بغاز * كى ز دنيادار بخرد كبر و ناز

انبيا ميخواستندى بر بَشَر * پس بنمايند دنيا در نظر

آنچنان سازند او را پَست و خوار * كه نماند فرق دارا و ندار

آنچنان سازند او را بىبها * كه بود بود و نبودش بر سواء

بلكه نادارش معزّزتر بود * زانكه بَهر حق مجهّزتر بود

فرصتش بيش و فراغت بيشتر * هم بمسئوليّتِ كم پيشتر

اينچنين بودى مرام انبيا * پاك كردندى بَشر را از هوا

خلق را انيسان نمودى تربيت * كه بجز مؤمن نيابد مرتبت

كس نسازد بهر دنيا خويش خوار * يا نسازد اهل دنيا افتخار

بر غنا حرمت نسازندى غنى * دل نبازندى بدنياى دَنى

تا غنى هم ناز ننمايد بمال * كِبر نفروشد بپائين‌تر ز حال

تا كه بودند انبيا در هر زمان * بر همين منوال بودى امّتان

بعد از ايشان بر همان طبع دَنى * بازگشتى هم فقير و هم غنى

اغنيا را خوى شد بر كبر و ناز * خوى ناداران تملّق شد نياز

فسق و بىپروائى از آن ساز شد * پس ره افساد در دين باز شد

چون فقيران خو گرفتى بر طمع * ذلّ من يطمع و عز من قنع