ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٠٣

( رباعى )

اى خوش آنان كه در اين ره قدم پاك زدند * پشت پا بر همهء هستى اين خاك زدند

عرصهء خاك بُدى تنگ بر ايشان زين‌رو * خيمه از خاك گرفتند و بر افلاك زدند

بهواى كرم دوست نخفتند شبى * تا سَحَر بر در حق آه شررناك زدند

تير تقوى و ورع را بگرفتند و بعقل * بر هوا و هوس نفس چه بيباك زدند

لب جُز از ذكر به بستند و نخوردند حلال * تا كه در قرب سبق بر همه املاك زدند

دل خوشم گر نباشم من از آنان هستم * پير و آنكه بر او صَيحهء لولاك زدند

گر نيم داخل خلوتگه از آنان هستم * كز برون حرمش دست بُشبَاك زدند

داخل منتظران باش جوادا شب و روز * دامن صبر بزن چاك اگر چاك زدند

؟ ؟ ؟ فيس دنيادار دانى بهَر كيست * بَهر دنياخواه از دنيا تهى است

فيس بفروشد بر آنكس مثل خويش * هست دنيادوست با حال پريش

چونكه دنيادار دنيادوست يافت * فيس بفروشد بر او كانرا نيافت

فيس دنيادار را ، نادار دارد * چون بدنياداريش و قرى نهاد

گر كه دنيا نزد او و قرى نداشت * كى بدنيادار وقرى ميگذاشت

اينهمه كامد غنى را كبر و ناز * از نيازش آمد از اهل نياز

چون نياز مردم نادار ديد * ناز كرد و فيس و بر نخوت تنيد

هر متاعى چون نيابد طالبش * باز ميماند براى صاحبش

رونق بازار فيس هرغنى * ميدهد نادار از طبع دنى

چون غنى بازار خود رائج بيافت * اعتناد ننمايد آن را رُو بتافت

چون خريدار متاعش شد زياد * گر يكى نخريد گو آن يك مباد

عجُب چون از صرف بازارش كند * ناز بر غير خريدارش كند

اين سَبَب بودى كه خيل اغنيآء * مينمودى افتراق از انبياء