ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٣

مرثيهء خمسهء ال عبا و شكوه از جفاى روزگار

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم

اوصياى مصطفايند اهل بيت مصطفى * كايهء تطهير نازل شد بر ايشان از خدا

هم كه ايشان عدل قرآنند و كشتى نجات * هم نجوم اين اهل بيتند از براى اقتدا

آنچه ميزان نجاتست و قبولى عمل * نيست تنها حبّ ايشان الحذر از اين خطا

زانكه كس نبود چه از سنّى چه از صوفى مرام * كه بگويد من ندارم دوست آل مصطفى

حز خوارج يا نواصب بغض ايشان كس نداشت * بغض كفر استى كه تكذيب رسول است و خدا

ترك بغض و دوستدارى نيست ميزان نجات * يا قبول طاعت و يا شيعه بودن ز اولياء

ور نه هر سنّى و صوفى را ببايد شيعه خواند * جملگى اهل بخاتند و همه اهل مدى

بلكه ميزان بس تولّا هست بعد از دوستى * با تولّا ناجى است و شيعه و اهل ولا

نيست معنى تولّا اعتراف او بفضل * يا بشعرى در مراثى يا كه در مدح و ثنا

اين تولّا و تشيّع نيست بهر اهل بيت * گرچه بىآثار هم نبود بهنگام جزا

زانكه هركس ذرّهء از خير بنمايد بدهر * در حساب آرند او را گرچه باشد كم‌بها

فرق دارد مُنفق و ممسك چه از دشمن چه دوست * مادح و ساكت مساوى نيست در وقت عطا

ليك معنى تولّا اين بود كاز اهل بيت * دين خود گيرد نه زيد و عمرو همچمون فرقه‌ها

هم ولىّ امر ايشان را بداند هر زمان * هيچكس را بر ولاة الأمر نگمارد سزا

هم خلافت هم حكومت را بداند شانشان * ديگران را هركه باشد غاصب و اهل جفا

فرض داند طاعت ايشان و داند شان امام * غير ايشان را نه طاعت منقرض نى پيشوا

اين بود حقّ تولّا خود تبرّى هم در اوست * پس تبرّى بهر توضيح است نى شرطى جدا

اى جواد هر كس تولّا را شناسد بالتمّام * هيچ صوفى را نخواند شيعه يا اهل ولا

مرثيهء خمسهء ال عبا و شكوه از جفاى روزگار

مرثيهء خمسهء ال عبا و شكوه از جفاى روزگار

فلك را كجروى با آل عصمت * تو گوئى گشته فطرىّ و حببّت

چه ظلم و جور بر ايشان روا داشت * بنيرنگى لواى كين برافراشت

بنى را جور و كين از حدّ فزون كرد * كه تا آخر دلش را پُر ز خون كرد