ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٢٠٠

( رباعى )

نيست بيچاره‌تر از خود اگرت عقل بود * تو ببايد غم بيچارگى خويش خورى

من نگويم كه به بيچاره تو غموار مباش * بر گرفتارى او هيچ مددكار مباش

بلكه گويم غم بيچارگيت نيز بخور * بر گرفتارى فردات جفاكار مباش

* * *

گوهر هَر چند دار آفات است * خوش بود خانهء مساوات است

كاخ شاه و گدا بود يكسان * خاك فرش است و تخت و آلات است

خانهء گور را به ياد آور * خانه را اينهمه مكن زيور

اينهمه راحت و خوشى مَطَلب * سختى گور را هَمى بنگر

آدميرا اگر نبود غمى * جُز غم مردنش نداشت كمى

غم مرگ از همه غم افزونست * ليك نبود به ياد مرگ دمى

بهر هَر چيز مىخورد او غم * كه چرا اين فزود و آن شد كم

كفشش ار پاره‌پاره شد عزا گيرد * ليك بر مرگ خود ندارد غم

غم فرزند مىكند پيرش * غم زن از جهان كند سيرش

غم دنيا ربوده هوشش را * غم مرگش نداد تغييرش

* * *

عاقبت هيچ كس فاش نيست * كاخر كارش بكجا ميكشد

اى چه بَسا مؤمن فرخنده حال * كاخر كارش بدغا ميكشد

وى چه بسا فاسق بىبندوبار * كاخر كارش بصفا ميكشد

غرّه مشو خوف كن از عاقبت * چون تو ندانى بكجا ميكشد