ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٩٩

( رباعى )

خواه طبّ است و خواه بنّائى * خواه علم است و خواه دارائى

خواه صنعت‌گر است و بازرگان * خواه در زهد و تقوى و ايمان

مرد حق آنكه هَر فضيلت داشت * بيش از خويش وانمود نداشت

آنچه دارد نمايد از كم و بيش * نه تظاهر كند زياده ز خويش

هر تظاهر چه قول و چه عمل است * زائد از واقع ار بود دغل است

اين خلاف و فساد كاندر ماست * غالبا از تظاهر بيجاست

از تظاهر همَه فريب خورند * بى خبر چون ز سَر يكدگرند

هَر كسى غير خود به ظاهر او * مىشناسد نه بر سَرآئر او

مگر آنكس كه اهل فن باشد * همكه هَمراز و همسخن باشد

ديگران غرّه بر مظاهر او * ميخورندى فريب ظاهر او

دنيا همه‌اش غم است و محنت * يكدل نبود ز غصّه راحت

هَر كس غم او بود بقسمى * آن يك زرهى و اين بأسمى

بى غم نتوان درين جهان زيست * بىغصّه تو گو كه در جهان كيست

يك روز اگر غمت شود كَم * فردا دوبرابرت بود غم

غفلت همَه را ز ره نشانده * ور نه همَه درس خويش خوانده

تا پانزده طفل و ناتوانى * تا سى كه هنوز هم جوانى

تا شصت بفكر خاندارى * يا فكر پسر و دخترانى

از شصت اگر كه درگذشتى * پيرى و دوباره ناتوانى

پس بندگى خدا كنى كى * كى فكر حَيواة آنجهانى

اى برادر غم بيچاره چرا بيش خورى * بر گرفتارى او غصّه و تشويش خورى