ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٩٨

( رباعى )

ليك ترا رحمتى است خاصهء مؤمن * بهره از او خانقاه و دير ندارد

راه تو نبود مگر عمل بكلامت * راه دگر انتظار خير ندارد

راه بود بس كتاب و سُنّت و عترت * سيرو سلوك و دليل سير ندارد

صوفى بيچاره شيخ و مرشد و قطبش * برترى از طلحه و زبير ندارد

قرب طلب كن جواد از ره طاعت * راه دگر بدعت است و خير ندارد

برترى انبياء بقرب مقام است * ور نه جُز اين عيسى و عزير ندارد

قرب عمل كن طلب كه قرب مقامى * خاصهء چندى است بهره غير ندارد

قرب مقامى بود بجعل آلهى * شأن على ( ع ) را كسى بسير ندارد

شأن حُسين ( ع ) خاص اوست هيچكس آن را * گرچه حبيب است و بِن خُضير ندارد

بلكه چنين دان شئون نازله را نيز * شأن على اصغرش بُرير ندارد

اكبَر و قاسم كجا و مُسلم و نافع * شأن ابو الفضل را زُهير ندارد

هركه را با حقّ ره زارى بود * كى بفكر مردم‌آزارى بود

آنكه را با حق بود راز و نياز * كى كند دست تعدّى را دراز

آنكه با حق اتّصالى داشتى * كى قَدَم بهر ستم برداشتى

آنكه دارد با خدايش خلوتى * كى برنجاند ز خود بى قوّتى

هر كسى با حق بشب زارى كند * روز او كى مردم‌آزارى كند

آنكه با حق داشت راهى در خفا * خود حيا از خود كند در هر جفا

مرد حقّ آنكه هَر هنر دارد * پا فراتر ز خويش نگذارد

هَر قدر دارد از كمال و هنر * به همان قدر گام بردارد