ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٩٧

( رباعى )

هرگز برياضت نتوان سِرّ خدا جُست * سِرّى كه شود كشف ز اسرار خدا نيست

سِرّى كه بصوفى ز رياضت بشود كشف * سِرّيست كه مخصوص بصوفى دعا نيست

با رَمل و نجوم و شعَب جنّ و كهانت * بسيار شود كشف اموريكه جلا نيست

اين جُمله اموريست كه پنهان بود از خلق * هم سِرّ خدا نيست هم اسرار قضا نيست

هر سِرّ نهان را نتوان سرّ خدا گفت * اسرار خدا جز بر ارباب هدى نيست

اين سرّطلبى نيست بجز فتنهء شيطان * زين ره بدغا ميكشد آن را كه صفا نيست

آن را كه صفا هست بحقّ هيچ نپويد * جز راه رضايش كه به از راه رضا نيست

در طاعت امر است رضايش نه تجسّس * از سِرّ وى ، و هيچ طلب رازگشا نيست

شيطان ز پى امر نرفت از پى سَرّ رفت * ديدى كه چسان رفت كه برگشت ورا نيست

ما را چه كه از سِرّ خدا فحص نمائيم * سَرّ خواستن بنده ز مولاش روا نيست

او خود كه نگفتى ز من اسرار بجوئيد * ناگفته تكلّف بسراپرده بجا نيست

گر طالب حقّى تو جواد از پى دين رو * ديندار گر اسرار نداند ز جفا نيست

هست طغيان آدمى بسه چيز * صحّت و ثروت است و قدرت نيز

هر سه گر جمع شد برآرد شرّ * همچو ديگى كه كف رود از سَر

ديگ را چاره بهر طغيانش * نيست جُز كم كنند نيرانش

آدمى نيز از سه شعبهء شوم * پسيكى بايدش بود محروم

چون خد خير مؤمنش خواهد * ز اينجهت ازوى اين سه ميكاهد

يا مريضش كند و يا بىنان * يا ضعيفش كه ناورد طغيان

زانكه انسان حليف طغيانست * خوى طغيان نديم انسانست

خير تو را اى كريم غير ندارد * غير تو بالذات هيچ خير ندارد

خير تو عام است دروجود و تنعّم * فرق بأنسان و وحش و طير ندارد